22 Eylül 2014 Pazartesi

Can Yakıntısı



 Canın her yandığında adımı haykırıyor yüreğin...
Oysa bilmiyorsun ki; benim yüreğim yıllardır sende sürgün.
"Seni özlemek" bu hayatta en iyi bildiğim şey. Düşünüyorum da senden önce özlemeyi bilmiyormuşum ben.

"Seni benden daha çok kimse sevemez" cümlesinin içerisine kilitleyip gittin beni. Kapıyı üzerime öyle sıkı kilitledin ki kimsenin kapıyı zorlamaya cesareti yok. Benim de "ben buradayım" demeye...

Sensiz geçen her zaman birbirinin aynısı zaten. Zaman geçiyor, mevsimler dönüyor. Bir ben aynıyım. Ben sana inandım inamasına ama sana kendimi adayamadım. Sen varken soluk alamazdım, sen yokken yine alamıyorum. Dedim ya değişen bir şey yok. Ben olmadığını biliyorum da sadece tasvir edemiyorum.

Bunların hepsini iyi biliyorum, tanıyorum. Geçti daha önce, yine geçecek...

Şimdi istediğim şey dizlerimi karnıma çekip, ellerimi kafama dolayıp saatlerce kendi gerçeklerimle başbaşa kalmak.

Pervane olmak bu olsa gerek...



1 yorum:

Yeşim dedi ki...

Ahh be Nihan'ım, yine içimi okur gibi yazmışsın. Sürgündeki yürekleri ne yapıyorlar acaba? Geri gelir mi ki, sürgün biter mi ki? :(

Yorum Gönder

şekerlerim ne demiş:)