21 Haziran 2015 Pazar

Can Yarasıdır Bazı Gidişler

“Babacığım” dediğimde göz kapakları hareket ediyordu. Gözleri kapalı sayısını sayamadığım bir sürü hortumla farklı farklı cihazlara bağlamışlardı. Oysa ben O’nu sadece 5 gün önce güle oynaya, yaşamak için hayalini kurduğu şehire yolcu etmiştim.

Doktorları dinliyor, anlıyor ama kabul edemiyordum. Yanına her girişimde “diren babam” deyişim aslında gidişini önceden görüyor olmamdandı. Görüyor ama bırakamıyordum. Elini sımsıkı tutuyordum. Sanki ben bırakırsam alıp götüreceklerdi. Oysa ben inanmak istemesem de babam çoktan karşı tarafa geçmeye başlamıştı.

Çok ağladım, yalvardım, öptüm, kokladım. Hastanede yatan O değil de bir başkasıydı sanki. Yine bir gün “babam ben geldim” dediğimde gözlerini açtı, inanmadılar “ara ara açıyor zaten, refleks” dediler. Olsun ben gördüm o bakışı ne derlerse desinler. Benden daha iyi bilmezlerdi o bakışı, bilmiyor tanımıyorlardı çünkü...

O'nu bildim bileli tertemizdi, şıktı. Mis gibi kokardı. Sudan uzak kalamazdı. 42 günde 1 saç, sayısız sakal traşı oldu. Yine tertemizdi, yine şıktı. Sadece ayakta değildi! “68 kuşağı”ndandı. Öyle hareketli bir yaşamdan sonra bu şekilde kalamazdı. Kendine bu yatışı hiç yakıştıramadı. Sadece kızlarına kıyamadı! 42 güne böldü son nefesini, azar azar verdi. Kendince bizi alıştırarak...

Elini bırakamayışımın her “n'olur gitme” diye yalvarışımın bencillik olduğunu biliyor ama “git” diyemiyordum. İki dünya arasında tam 42 gün geçirdi. İyice ağırlaştığı günlerden birinde gözü yarı açıkken “bizi sensiz bırakma” diye haykırdım, gücüm bitmişti. Zorla aldılar yanından.
42 günde her şeyi konuştum. İçime söz bırakmadım. Duydu hepsini biliyorum. İliklerine kadar aldı sözcüklerimi. Hiç söylenmemiş cümle bırakmadım ne kendime, ne O'na!
Bu süreçte O’na bir tek “elveda” demedim. Artık biliyorum bir gün bir yerlerde elbet kavuşacağız. O zamana kadar kokusu burnuma, anılarımız zihnime emanet o kadar.

Harika bir babanın evladıydım. Boynunda gezebilmiş, sarılabilmiş, arkadaş olabilmiş, koca kadınken bile O’nunla uyuyabilmiştim.




Babam...
Başka biri oldum ben, babasızlar bilir işte! Kalbim eskisi gibi atmıyor şimdilerde, ritmi bile değişti.
Senden kalan birçok şeyin ötesinde ; “Handan” var, sevdiğin esmerliğim ve kara gözlerim var, bir de sana çekmiş meşhur inadım...
Ben nefes aldığım sürece kalbim kalbine, ruhum ruhuna eş...

Babalar Günü’n kutlu olsun “canım babam”!

2 yorum:

bahar006 dedi ki...

Başın saolsun tekrar tekrar.Yattigi yer nurlar dolsun inşallah...

ebygale dedi ki...

Başınız sağlosun, okurken nasıl duygulandım, tam bir yıl önce babacığımı tam da öyle sayısız hortuma bağlı uğurladım yeni yolculuğuna, acısı hala çok taze. Mekanları cennet olsun inşallah...

Yorum Gönder

şekerlerim ne demiş:)