5 Ağustos 2016 Cuma

Ûfunet

Bir yerden başlamak gerekiyordu.
Yazmaya yazmaya insan sözcüklerini kaybediyor sanki.

Bazen kendi sesime katlanamıyorum bazen de sessizliğime...
İnsan susamadığında kayboluyor; anlamı yitirilmiş, öylesine kurulmuş, ağır küflü kokuşmuş cümleler arasına sıkışıp kalıyor. Bazen düşünüyorum da zamanımın çoğu susuşunu bilmediğim insanlarla diyalog içerisinde geçiyor, ne acı! Bazen cümlelerim bitmiş anlatılacak her şeyi anlatmışım gibi geliyor. 

Çoğu zaman ağlıyorum, ağlamayı sevmiyorum ama kaybettiğim şeyin büyüklüğünü hatırlamazsam sana  ihanet edecekmişim gibi geliyor. Belki de sahip olduğum, senden bir parça taşıyan tek şey artık gözyaşlarım. Hem artık canım yanmıyor, insan daha ne kadar özleyebilir ki? Uykumda gelirsin, sarılıp ağlarım belki...

Tam her şey iyi derken bir ûfunet basıyor, sonra o da geçiyor.

İçimde yokluğuna karşı büyüyen öfkeyi kabullenemiyorum. Kabullenmek de istemiyorum. Bu benim taşıyabileceğim bir şey değil, biliyorum.

Acının üstüne yürüyenlere...



Kaynak: Pinterest

1 yorum:

Serra Topal dedi ki...

Canım benim...

Yorum Gönder

şekerlerim ne demiş:)